Waarom schrijven over je eigen kracht moeilijk voelt maar essentieel is

Je kent het vast wel. Die momenten waarop je jezelf in de spiegel bekijkt en denkt: "Wat heb ik eigenlijk bereikt?" En dan?

Dan komt er niks. Of misschien wel iets, maar het voelt ongemakkelijk. Alsof je opschept als je opschrijft wat je goed kunt.

Alsof je niet mag zijn wie je bent. Dat is precies waar het schrijven over je eigen kracht zo lastig wordt. En tegelijk precies waarom het zo belangrijk is om het toch te doen.

Waarom voelt het zo ongemakkelijk om over je kracht te schrijven?

Laten we eerlijk zijn: als meisje of vrouw in Nederland heb je waarschijnlijk geleerd dat bescheidenheid een deugd is. Je moet niet te veel over jezelf praten.

Niet te laten zien wat je allemaal kunt. En dat is best een mooi principe, maar het heeft een keerzijde. Die keerzijde is dat je op een gegeven moment niet meer weet wat je waard bent.

Je bent zo gewend om jezelf klein te maken, dat je je eigen kracht niet meer ziet.

En als je het dan wél probeert op te schrijven, voelt het alsof je iets verkeerds doet. Uit onderzoek van de Universiteit van Californië blijkt dat mensen die regelmatig reflecteren op hun sterke kunnen, gemiddeld 31 procent productiever zijn en significant meer tevreden met hun leven. Maar hier in Nederland zeggen we liever: "Ach, het is niet zo bijzonder." Dat is een probleem. Want als je je eigen kracht niet durft te benoemen, verlies je iets essentieels: je vermogen om jezelf te herkennen.

Wat gebeurt er als je het niet doet?

Stel je voor: je herstelt van een periode waarin alles zwaar was. Misschien burn-out, misschien een depressie, misschien gewoon een lange tijd waarin je jezelf kwijt was geraakt.

Je voelt je wat beter, maar je bent nog niet helemaal terug.

Dan is het schrijven over je kracht geen opschepperij. Het is een stap in je herstel. Want als je niet weet wat je kunt, hoe kun je dan bouwen op wat je hebt?

Het verschil tussen opscheppen en erkennen

Hoe kun je vertrouwen op jezelf als je nooit hebt onderzocht waar dat vertrouwen op gebaseerd zou moeten zijn? Veel vrouwen die herstellen van psychische klachten ervaren precies dit. Ze weten wat er mis ging, maar ze weten niet meer wat goed gaat. En dat is een ontzettend kwetsbare plek om in te zitten.

Laten we even iets uit elkaar trekken. Opscheppen is zeggen: "Ik ben beter dan anderen." Erkennen is zeggen: "Dit is waar ik goed in ben, en daar ben ik dankbaar voor."

Dat tweede is geen trots. Dat is eerlijkheid. En eerlijkheid over jezelf is een van de moedigste dingen die je kunt doen, vooral als je in herstel bent.

Hoe begin je eraan zonder dat het gek voelt?

Je hoeft niet meteen een boek te schrijven over je levensverhaal. Begin klein. Echt klein. Neem een vel papier — of je telefon — en schrijf drie dingen op die je vandaag goed hebt gedaan. Niet groot.

Niet indrukwekkend gewoon echt. Misschien heb je vandaag op tijd opgestaan.

Misschien heb je iemand aangekeken en echt geluisterd. Misschien heb je een maaltijd gemaakt terwijl je je niet lekker voelde. Dat zijn geen kleine dingen.

Dat zijn bewijzen van kracht. De methode van Three Good Things, onderzocht door professor Martin Seligman van de Universiteit van Pennsylvania, laat zien dat mensen die zes maanden lang elke dag drie goede dingen opschreven, significant minder depressieve klachten ervaren. Het werkt. Niet omdat het magisch is, maar omdat je je brein traint om te kijken naar wat wél werkt in plaats van wat niet werkt. Dit is misschien wel de belangrijkste tip: ontdek wat het opschrijven van kleine successen doet voor jezelf. Niet voor Instagram.

Schrijf alsof niemand het leest

Niet voor je moeder. Niet voor die ene vriendin die altijd alles beter kan.

Schrijf alsof het een brief is aan jezelf vanuit de toekomst. Wat zou die versie van jou tegen de huidige versie zeggen?

Wat zou ze prijzen? Waar zij op wijzen? Je zult merken dat het in het begin klef voelt.

Alsof je een taal spreekt die je niet machtig bent. Maar net als bij elke taal: hoe vaker je het spreekt, hoe natuurlijker het wordt.

Waarom schrijven speciaal werkt

Er is iets bijzonders aan het zetten van woorden op papier. Of op een scherm, het maakt niet uit.

Want als je schrijft, gebeurt er iets wat niet gebeurt als je alleen denkt.

Je dwingt jezelf om te verwoorden. Om na te denken. Om te kiezen welke woorden passen bij wat je voelt.

En in dat proces van kiezen, ontdek je dingen over jezelf die je niet wist. Julia Cameron, schrijfster van The Artist's Way, noemt dit Morning Pages: elke ochtend drie pagina's schrijven, zonder te stoppen, zonder te redigeren, zonder na te denken, en zo je plezier en passie te herontdekken.

Het resultaat is niet belangrijk. Het proces is het belangrijke. En wat blijkt? Mensen die dit wekenlang volhouden, rapporteren een duidelijk sterker gevoel van zelfvertrouwen en een beter begrip van wie ze zijn. Niet omdat ze iets moois schreven, maar omdale ze zichzelf de ruimte gaven om te zijn.

Je kracht is er, ook als je het niet voelt

Misschien lees je dit en denk je: "Maar ik heb geen kracht.

Ik ben juist aan het herstellen omdat alles misging." En dat is begrijpelijk. Maar stel je even dit voor: je bent hier. Je leest dit. Je bent op zoek naar iets dat je helpt.

Dat is al kracht. Dat is de wil om verder te gaan, ook al voelt het zwaar.

Herstel is geen rechte lijn. Het is een kronkelpad met afdalingen en pieken.

En op die momenten dat je even stilstaat en je afvraagt waar je kracht vandaan komt, is jouw verhaal opschrijven een daad van moed; het is je beste vriend. Het herinnert je eraan wie je bent, ook als je het even vergeet. Dus neem dat papier. Open die notitie-app. En schrijf het op.

Niet omdat het perfect moet zijn. Maar omdat jij het waard bent om gezien te worden. Al is het alleen door jezelf.